ผู้หญิงที่มีประวัติในครอบครัวเป็นมะเร็งเต้านม จะมีอุบัติการของการเกิดมะเร็งในชีวิตผู้นั้นสูงกว่า คนปกติ 2 ถึง 5 เท่า เช่น แม่เป็นมะเร็งเต้านม ลูกสาวจะมีโอกาสเป็นประมาณ 2 เท่า  อุบัติการนี้สูงขึ้นเป็น 2.5 เท่า ถ้าหากพี่สาวหรือน้องสาวเป็น และในครอบครัวที่มีทั้งแม่และพี่สาวหรือน้องสาวเป็นมะเร็งเต้านม   อุบัติการผู้นั้นจะสูงถึง 5.6 เท่า  นอกจากนี้ในตัวผู้ป่วยเองซึ่งเป็นมะเร็งเต้านมข้างหนึ่ง และได้รับการรักษาแล้ว จะมีโอกาสเป็นมะเร็งเต้านมอีกข้างหนึ่งได้ในอัตรา 0.5% ถึง 1% ต่อปี ดังนั้นผู้ที่มีประวัติในครอบครัวเป็นมะเร็งเต้านม หรือตัวผู้ป่วยเอง ควรจะเฝ้าระวังการเกิดมะเร็งเต้านมขึ้นกับตัวเอง และวิธีที่ดีที่สุดก็คือ การตรวจมะเร็งในระยะแรกเริ่ม มีหลักฐานจากการศึกษาพบว่า การตรวจพบมะเร็งในระยะแรกเริ่มสามารถลดอัตราตายจากมะเร็งเต้านมได้

                การตรวจมะเร็งในระยะแรกเริ่มทำได้ 3 วิธีคือ

1.  ตรวจเต้านมด้วยตัวเอง ควรตรวจอย่างสม่ำเสมอ  และทำให้เป็นนิสัย   เช่น   ตรวจเวลาเปลี่ยน

เสื้อผ้า หรืออาบน้ำ ในผู้ที่ยังมีประจำเดือนควรตรวจในสัปดาห์หลังหมดประจำเดือนของเดือนนั้น     ส่วนในผู้ที่ประจำเดือนหมดแล้ว ควรจะตรวจในวันแรกของทุก ๆ เดือน พบแพทย์ทันทีถ้าหากท่านพบก้อนในเต้านม     หัวนมบุ๋ม ผิวหนังของเต้านมหนาขึ้นหรือบุ๋ม มีสารเหลวออกจากหัวนม หรือขนาดของเต้านมเปลี่ยนไป เป็นต้น

                2.  พบแพทย์เพื่อตรวจเต้านมอย่างสม่ำเสมอในผู้ที่มีอายุระหว่าง 20 ถึง 40 ปี อาจตรวจทุก ๆ 3 ปี ผู้ที่มีอายุตั้งแต่ 40 ปีขึ้นไป ควรรับการตรวจทุก ๆ ปี

                3.  การตรวจเอ็กซเรย์เต้านม (แมมโมแกรม) เป็นการตรวจที่สำคัญ เพราะสามารถตรวจพบมะเร็งได้ตั้งแต่ยังคลำก้อนไม่ได้ หรือไม่มีอาการ แต่การตรวจนี้ไม่สามารถใช้แทนการตรวจด้วยตัวเอง หรือการตรวจจากแพทย์ เพราะไม่มีการตรวจวินิจฉัยชนิดใด ๆ ที่จะให้ผล 100% ควรจะทำแมมโมแกรมครั้งแรกในช่วงอายุ 35-39 ปี เพื่อเป็นพื้นฐานสำหรับใช้เปรียบเทียบในการทำครั้งต่อ ๆ ไป ในช่วงอายุ 40-49 ปี ควรตรวจทุก ๆ  1 หรือ 2 ปี   ตั้งแต่อายุ 50 ปี ขึ้นไป ควรตรวจทุก ๆ ปี      

                นอกจากนี้ควรลดอาหารประเภทไขมัน อาหารหมักดอง อาหารรมควัน ลดปริมาณสุราที่ดื่ม    รับประทานผัก ผลไม้ มากขึ้น และออกกำลังกาย อย่างสม่ำเสมอ

คำประกาศ เวบ chulacancer.net นี้ ใช้เพื่อการศึกษาเท่านั้น ไม่สามารถนำไปใช้ในการวินิจฉัยหรือรักษาโรคได้ สาขารังสีรักษาและมะเร็งวิทยา คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จะไม่รับผิดชอบต่อผลที่เกิดขึ้นจาการปฏิบัติตามข้อมูลในเวบนี้