การรักษาระยะใกล้

ทำให้บริเวณที่อยู่ใกล้ต้นกำเนิดรังสีได้รับรังสีปริมาณสูงและบริเวณที่อยู่ ถัดมาได้รับปริมาณรังสีน้อย เนื้อเยื่อปกติจึงไม่มีอันตรายรังสีที่ใช้รักษาคือ

รังสีแกมมา

สารกัมมันตรังสีที่ใช้ ได้แก่ เรเดียม-226, โคบอลต์-60, ซีเซียม-137, อิริเดียม-192 ฯลฯ ซึ่งอยู่ในรูปของสารกัมมันตรังสีปิด (SEALED SOURCE) ลักษณะเป็นเข็ม ลวดเม็ด หรือแท่ง การรักษาแบบนี้แบ่งได้ดังนี้

ก. Mold คือ การวางสารกัมมันตรังสีในแผ่นพลาสติกที่มีรูปร่างตามเนื้อร้าย ระยะจากต้นกำเนิดรังสีห่างจากบริเวณรักษา ประมาณ 0.5-2 ซม. ใช้รักษามะเร็งที่ผิว

ข. Interstitial implant คือ การใส่สารกัมมันตรังสีเข้าไปในบริเวณเนื้อร้ายหรือในเนื้อเยื่อที่อยู่ระหว่างเนื้อร้าย ใช้ในการรักษาพวกมะเร็งช่องปากและบริเวณที่อยู่พื้นผิว

ค. Intracavitary therapy คือ การใส่สารกัมมันตรังสีเข้าไปในเครื่องสอดใส่ ซึ่งจะถูกใส่เข้าไปในบริเวณช่องและโพรง เช่น ในปากมดลูก ทวาร เป็นต้น

ง. Intraluminal therapy คือ การใส่สารกัมมันตรังสีเข้าไปในท่อ ในส่วนของร่างกาย ที่สามารถใส่ท่อลงไปได้ เช่น ในปอด ปัจจุบันเทคนิคการรักษาแบบนี้ได้พัฒนาไป เป็นแบบควบคุมระยะไกล สารกัมมันตรังสีที่ใช้มีขนาดเล็ก มี activity สูง สามารถใช้รักษาในระยะเวลาสั้น ๆ

รังสีเบตา

ใช้สตรอนเซียม-90 รักษาพวกต้อกระจก